Van altijd doorgaan naar vertragen om júist voluit te leven.

Van verlies naar vastlopen

Ik heb ontdekt dat we onszelf best wel goed voor de gek kunnen houden, onszelf vertellen dat we ‘niks (meer) voelen’ terwijl onder de oppervlakte van alles voelbaar is. Alleen niet wát we graag willen voelen. Zoals ongemak, verdriet, spanning of die ene keuze of stap waar je al zo lang omheen draait. Je voelt ergens, ergens diep van binnen dat er meer speelt. Maar we vermijden het, stoppen het weg, als een bal die we onder water willen houden. Wat ons moeite, inspanning en levenslust kost.

Ik was goed geworden in gevoel wegstoppen. Toen ik begin twintig was en mijn vader na een terminaal ziekbed overleed kon ik niet omgaan met het plotse, grote verdriet. Mijn oplossing voor het verdriet? Wegstoppen. Negeren. ‘Gewoon doorgaan’. Totdat ik na een paar jaar merkte dat ik me vlakker voelde. Alles voelde eigenlijk vlakjes. Bij een psycholoog merkte ik dat ik wel begreep waarom ik het verdriet had weggestopt, en ja ik had zeker ook tranen gelaten, maar ergens voelde het alsof ik goed ‘om het verdriet’ heen kon praten. Alsof ik m’n diepe verdriet kon omzeilen door er over te blijven praten. Ik ging wederom ‘gewoon door’ en zou ‘gewoon doorzetten’ zoals ik vroeger had geleerd.

Van vastlopen naar doorvoelen

Totdat ik een aantal jaar geleden vastliep. Ik had op papier een leven waarbij ik alles had bereikt waarvan ik dacht dat het me gelukkig zou maken. Ik was begin dertig, had een lange relatie, stabiele kantoorbaan en we hadden een prachtig verbouwd huis op een droomlocatie. Dit was wat ík wilde, toch? Toch? Maar vanbinnen ervaarde ik veel onrust en spanning. Ik merkte dat mijn ogen steeds doffer raakten en mijn lijf signalen ging geven. Het werd tijd om te vertragen en te verstillen. En te voelen. Alles wat ik lange tijd wegdrukte en niet wilde voelen.

Ik, die had meegekregen ‘niet op te geven’ en het zó ‘goed’ wilde doen. Maar ‘goed’ voor wie eigenlijk? Ik besefte dat ik mezelf niet meer (her)kende. Met het verbreken van de relatie liet ik niet alleen de ander los. Ik liet ook een leven, een rol en een versie van mezelf los die niet meer paste. Ik vroeg me af: wat wil IK eigenlijk? Wat heb ik nodig voor een vervuld leven? Wat geeft mij energie en plezier? Durfde ik ruimte te maken, alles aan te kijken en te doorvoelen wat er in mij om aandacht vroeg? Mijn reis naar binnen, naar ‘meer voelen’, zette ik stap voor stap. Hierbij hebben systemisch werk, innerlijk kindwerk, lichaamswerk en yin yoga (nidra) een belangrijke rol gespeeld. Zoveel dat ik ook opleidingen heb voltooid hierin. Bij deze ervaringsgerichte vormen merkte ik hoeveel ik vanuit mijn hoofd en de ‘overleefstand’ leefde en hoeveel spanning mijn lichaam en systeem nog vasthield. Ook kwam ik erachter in welke patronen, overtuigingen en dynamieken ik vastliep. Ik leerde mijn beschermingsmechanismen en allerlei delen van mezelf opnieuw kennen.

Van doorvoelen naar volop het leven beleven

Ik leerde weer luisteren. Naar de wijsheid van mijn lijf. Naar alle delen in mij die gezien en gehoord wilde worden. Zoals dat angstige, verdrietige deel in mij dat nog ruimte nodig had. En zo ontstond er ook weer ruimte voor dat spontane, speelse deel in mij, wat ik zo had onderdrukt. Alles mocht er zijn, wat ruimte en beweging bracht. En let me tell you. Het leven is een stuk lichter en fijner! Ik merkte dat mijn ogen weer begonnen te glinsteren, dat het leven weer ging stromen. Hoe mijn leven er nu uitziet had ik nooit kunnen bedenken, en tegelijkertijd is het mooier dan ik had kunnen dromen. Een leven vol verbinding, (zelf)liefde, vertrouwen, speelsheid en innerlijke rust.

En nee, dat betekent niet dat ik nooit meer verdriet, angst of spanning voel. Of dat er nooit meer ‘oude’ overtuigingen of gedachten voorbijkomen. Het mag er gewoon zijn. Het is onderdeel van het leven. En door het opmerken van die delen en oude overtuigingen kan ik er met een glimlach, van een afstand, naar kijken. Ze nemen niet langer ‘het stuur’ over. En door het voelen van verdriet, angst en spanning kan ik ook véél meer liefde, vertrouwen en plezier voelen in mezelf en met anderen. Want het leven is én-én. Verdriet én liefde, rust én beweging, licht én donker. Het leven is álles. En dát is toch een rijkdom! Mijn reis naar binnen heeft me laten zien dat jouw authentieke, stralende en unieke zelf er altijd is. Soms alleen (even) bedekt door alles wat we meemaken in het leven.

Are you ready?

Zullen we samen onderzoeken hoe je jouw stralende zelf weer kan ont-dekken? Ik begeleid je in het herinneren wie je werkelijk bent, in jouw eigen wijsheid (én eigenwijze zelf). Voordat de wereld je vertelde wie of wat je moest zijn of hoe je je moest gedragen. Want écht.. het leven is te kort om je unieke zelf nog langer te dempen!